| تبليغات | X |
|
امروز خیلی باحال بود،با اونکه جای سارا با اون شیطنت ها و شلوغ بازیاش خالی بود ولی یک شکلات و حس شکمویی من باعث شد که تا یک ساعت با آزاده بخندیم... داستان از این قرار بود که وسط جشن قربان وقتی در حال دادن شکلات بودند،یه شکلات خیلی خوشگل و خوشمزه افتاده بود روی کیف یه خانم که جلوی منو آزاده نشسته بود منم که حس مسخره بازیم گل کرد و هی دستمو دراز می کردم که شکلات رو بردارم و هی دستمو می کشیدم. آخر دلم رو زدم به دریا و شکلات رو برداشتم و در نهایت خونسردی نصف کردم و با آزاده خوردم،چقدر خوشمزه بود... پ.ن:نوشتم به خواست آزاده! پ.ن:ببخشید که کیفیت عکس بده،آخه وسط مجلس برقا رفته بود ولی نمی دونم چه طور بود میکروفن داشتیم...!؟
تویی که عشقمو از نگاه من می خونی تویی که تو تپش ترانه هام پنهونی تویی که همنفس همیشه ی آوازی تویی که آخر قصه ی منو می دونی... این ترانه همینطوری پیش میره و من همینطور خیره به جلوم دارم بهش گوش می دم. همیشه وقتی این آهنگ رو گوش میدم یه غربت عجیبی توی وجودم وول می خوره،حس یه آدمی که داره توی کوچه های سرد وبی عابر راه میره. حس یه آدمی که توی کویر هست ولی حتی یک ستاره توی شبش چشمک نمی زنه، حس یه آدمی که کنار دریا راه می ره ولی خیسی موج هایی که به طرف ساحل هجوم میارن رو درک نمی کنه. حس خفگی،حس اینکه الآن توی دریا هستی و یه دفعه زیر پات خالی میشه و دست وپا می زنی...! آدمیزاد عجب موجودیه،اگه به همین اندازه احساسات توی وجودم،یه بادکنک رو باد می کردم می تـــــــــــــــرکید... اما من حتی بغضم هم نمی ترکه! -------------------------------------------- یه روز صبح وقتی داشتم توی سرمای شاهرود،تند تند راه می رفتم تا به ایستگاه تاکسی برسم وبه خودم لعنت می فرستادم که چرا دستکش هام رو برنداشتم،یه دفعه یه صدایی همهمه ی مغزم رو به سکوت واداشت،خش خش برگ ها... جالبش این بود که برگای زیر پام همه سبز بودن ولی وقتی پای من روشون میومد می شکستند! یه لحظه بی اختیار وایسادم وبه زیر پاهام نگاه کردم،واقعا باورم نمی شد،یه قدم دیگه روی برگا گذاشتم،حقیقتا صدا می دادند! حس یه درخت کاج زرد رو توی ناله برگا دیدم...
عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد،اگر من جای او بودم،همان یک لحظه ی اول،که اول ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان،جهان را با همه زیبایی و زشتی به روی یکدگر ویرانه می کردم عجب صبری خدا دارد،اگر من جای او بودم،که در همسایه ی صدها گرسنه،چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم،نخستین نعره ی مستانه را خاموش آن دم،بر لب پیمانه می کردم عجب صبری خدا دارد،اگر من جای او بودم،که می دیدم یکی عریان و لرزان،دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین،زمین و آسمان را،واژگون مستانه می کردم عجب صبری خدا دارد،اگر من جای او بودم،نه طاعت می پذیرفتم،نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده،پاره پاره در کف زاهد نمایان،تسبیح صد دانه می کردم عجب صبری خدا دارد،اگر من جای او بودم،برای خاطر تنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان،هزاران لیلی نازآفرین را کو به کو،آواره و دیوانه می کردم عجب صبری خدا دارد،اگر من جای او بودم،به گرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان،سراپای وجود بی وفا معشوق را،پروانه می کردم عجب صبری خدا دارد،اگر من جای او بودم،به عرش کبریایی،با همه صبر خدایی،تا که می دیدم عزیز نا به جایی ناز،بر یک ناروا گردیده خواری می فروشد،گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم عجب صبری خدا دارد،اگر من جای او بودم،که می دیدم مشوش عارف و آهی ز برق فتنه ی این علم عالم سوز مردم کش،به جز اندیشه ی عشق و وفا معدوم هر فکری در این دنیای پر افسانه میکردم عجب صبری خدا دارد،چرا من جای او باشم،همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشت کاری های این مخلوق را دارد،وگرنه من به جای او چو بودم،یک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد!
دستم رو به طرفت دراز می کنم،ولی فورا به عقب می کشم. آخه می ترسم مثه همیشه وقتی دستت رو می گیرم مثل یه بخار محو بشی و از پیشم بری... آیا واقعی هستی؟تویی که همیشه توی خواب می دیدمت... گاهی فقط فکر می کنم تجسمی از رویام توی واقعیتی!! حالا واقعا واقعی هستی؟؟؟!
عجیب نیست که توی دلتنگی،با اینکه دل خیلی تنگه ولی وسعتش انقدر زیاده که حتی این دل لعنتی توش به چشم نمیاد؟! واقعا عجیب نیست؟!!! ------------------------------------------------- یکی بود که وقتی بهش می گفتم دلم گرفته ،دلگیرم همیشه شوخی می کرد و می گفت:دلت گرفته؟دلت گیره؟دلت پیش کی گیر کرده؟؟!!! یعنی واقعا مفهوم دلگیری اینه؟! نمی فهمم...
تو پی کدوم ستاره،پشت ابرا خونه کردی... شنبه همراه پیشی و جوجو داشتیم می رفتیم سالن اجتماعات دانشگاه،که هرچند کم ولی حتما توی جشن اختتامیه ی دهه ی ریاضیات شرکت کنیم. چشمتون روز بد نبینه،همین که در رو باز کردیم،یه دفعه صدای یک نفر رو شنیدیم که مثه صدای احسان خواجه امیری بود و داشت شعر کوچه رو می خوند. کوچه وقتی که نباشی،رگ خشکیده ی شهره... من که کاملا هنگ بودم و تا آخر شعر وسط سالن وایستاده بودم و به شعر گوش می دادم...! خیلی خیلی روز خوبی بود،باید به این هم دانشگاهیم واسه ی صدای قشنگش تبریک گفت. ------------------------------------------- چقدر سخته... -------------------------------------------- این قصه سر دراز دارد! من و پیشی کلا سر کلاسای دینامیک،سوت می زنیم.یه و قت فک نکنین به خاطر استادشه ها،نه! خودمون بچه های بدی هستیم. این متن رو سر کلاس در حالیکه استاد داشت قضیه ی کار و انرژی رو درس می داد و پیشی سوال فیزیک حل می کرد وخودم هم داشتم به درخت کاج کنار دانشکده مون نگاه می کردم،نوشتم. دل من می گیرد از خیسی دیدگانی که آنطرف افق به من زل می زند، از سردی دستانی که به دور چشمانم هستند وانگشتان سفید وباریکی که سرخی شفق را به رخم می کشد! و ندانستم چه رازی در غربت سکوتش پنهان است. دل من می گیرد از بهت لب هایی که هیچ گاه تصویر خود را در لبخند چشمان دیگری ندید. و دلم گرفت از مواج بودن دریا از تنها بودن رویا دلم گرفت ای همنفس... ---------------------------------------- جاتون خالی،دلتون نخواد... دانشگاه ما گلستونه،پر گل های رنگ و وارنگ... اینایی که می بینین شاهکار خودمه،گلای دانشگاه رو به سیخ کشیدم و وقتی خشک شد ریختم توی تنگ ماهی سفره ی هفت سین امسالمون. پ.ن:حالا دیگه مدرک داری،هر چند که حرف شما خودش مدرکه...! من برای اعتراف به حراست دانشگاه حاضرم!!!
کاش می شد صدای پاهات بپیچه تو گوش دالون طرف دالون بگرده سر آفتابگردونامون کاش می شد دوباره باغچه پر گل های تو باشه غنچه ی سفید مریم بانوازش تو پاشه کاش میشد اما نمی شه، نمی شه بیای دوباره نمی شه دستات تو گلدون گلای مریم بذاره کاش میشد اما نمی شه این مرام روزگاره... رفتنت همیشگی بود دیگه برگشتن نداره...
داشتم مدار رو می کوبیدم توی سرم که یه دفعه یادم افتاد که ای دل غافل!امروز ۳۰ مهره و تولد یه دوست قدیمی... زود زنگ زدم به گوشیش و تولدش رو تبریک گفتم و به قول خودش کلی غافلگیرش کردم. پیش خودم گفتم مگه تولد بدون کادو هم میشه؟،اونم برای دوستی که تقریبا ۵سال باهاش دوستم... الآن به خاطر هدیه دادن بهش توی کافی نتم! نیلوفر،دوست همیشه آبیم... حالا که ازت دورم،هر روز با دیدن گل های پیچان نیلوفری که تو باغچه کاشتم یادت می کنم. همواره موفقیتت رو از خدا خواستارم. تولدت مبارک،خوش اومدی ستاره اگرچه از راه دور،هیچ فایده ای نداره....
این دو روزه یعنی جمعه و شنبه بهترین روزای این ماه بودند،هانیه اومد شاهرود و بهترین خاطرات این ماه رو برام رقم زد. جمعه که خونمون اومد و شنبه هم دانشگاه همه جا باهام بود. بعدازظهر هم یه گودبای پارتی مختصر توی یه جای دنج همراه با پیشی و جوجو براش راه انداختیم. از هرچه بگذریم،از دیداری که با استاد فروهنده داشتیم نباید گذشت مخصوصا اون فال عاشقانه ای که برا من دراومد،کلی خندیدیم.... ------------------------------------------ حضور و غیاب کلاس دینامیک امروز در نوع خودش خیلی باحال بود،مخصوصا اینکه استاد شماره ها رو می خوند و حضور میزد. پسرا وقتی به مضرب های ۵ می رسید می گفتن،حب!!! ---------------------------------------- چقدر من حرف برای نوشتن تو وبلاگ دارم،حالا خوبه ایندفعه کامپیوترم رو هم نیاوردم، همش تو سایتم!! ---------------------------------------- دل من می گیرد،از آنچه که نمی دانم. از آنچه که پدید می آورد دل من. حرف هایم سرد و مبهم، حرف هایش لطیف و بی روح... "پیشی" ------------------------------------------- این روزا هر وقت در خونمون رو باز می کنم،همیشه یه تعداد قاصدک پشت در هستن،خیلی شلوغ خیلی پر جنب و جوش. کی برام اینا رو می فرسته؟؟؟! پ.ن:جوجو هم دوست دانشگاهیمه،از بس معروفه اسم مستعار به کار بردم!! جوجو سال بالاییه،از دست شوهرش هم شاکی...! پ.ن:راستی عکس هم انتخاب جوجو بود،با اعتقاد به این موضوع که زندگی ما مثه حبابه، یه دفعه می ترکه و اون تیکه هاش خاطره هاست!
تا لبخند بر لبانت نشست چشمانم را بستم تا بلکه جاودانه کنم نگاهت را... ------------------------------------- درست سه شنبه ی هفته ی پیش،وقتی من و پیشی خوش و خرم توی بوفه داشتیم چایی می خوردیم،داشتم به حرفای سال بالایی هامون فکر می کردم که همه متفق القول می گفتن که کارگاه برق خیلی سخته و نافهم. یه دفعه صدای پیشی رفت بالا که ساعت 4 شد و هنوز ما نرفتیم سر کلاس،دیگه دست افشان وپای کوبان راه افتادیم سمت کلاس ها که من با در بسته ی کارگاه برق مواجه شدم. هم چنان سرخوش رفتم آموزش،از مسئول آموزش پرسیدم که کارگاه برق کجا تشکیل میشه؟ که گفت:داخل شهره... من که گویی از خواب پریدم گفتم داخل شهر؟وآدرس رو پرسیدم دیگه بدو بدو رفتم سر در و با یک تاکسی دربست رفتم به محل برگزاری کلاس ها! البته این موضوع از یادم نمی ره که به راننده تاکسی گفتم،کارگاه پشت مهدیه تهرانه!!!(فک کن!) دیگه سر ساعت 4:30رسیدم به کلاس که اونجا هم ماجرای خاص خودش رو داشت، صندلی ها همه از دم پر بودند!!! -------------------------------- امروز خیلی خوب بود،کارگاه جوشکاری پیشی تمام خاطرات ترم اولم رو تازه کرد! -------------------------------- می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمی ذاره دم راه بهشت من درخت سیب می کاره... پ.ن:پیشی دوست دانشگاهیمه...!(سو تعبیر نشه لطفا!!) پ.ن:زهرا دلت خنک شد،آخر سوتی دادم!!!!
|
About
و عشق صدای فاصله هاست Archivesآذر 1388آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 اردیبهشت 1388 اسفند 1387 دی 1387 آذر 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 Authorsشفقسارا Links
(متروک(مهشید |
