| تبليغات | X |
|
عجیب نیست که توی دلتنگی،با اینکه دل خیلی تنگه ولی وسعتش انقدر زیاده که حتی این دل لعنتی توش به چشم نمیاد؟! واقعا عجیب نیست؟!!! ------------------------------------------------- یکی بود که وقتی بهش می گفتم دلم گرفته ،دلگیرم همیشه شوخی می کرد و می گفت:دلت گرفته؟دلت گیره؟دلت پیش کی گیر کرده؟؟!!! یعنی واقعا مفهوم دلگیری اینه؟! نمی فهمم...
تو پی کدوم ستاره،پشت ابرا خونه کردی... شنبه همراه پیشی و جوجو داشتیم می رفتیم سالن اجتماعات دانشگاه،که هرچند کم ولی حتما توی جشن اختتامیه ی دهه ی ریاضیات شرکت کنیم. چشمتون روز بد نبینه،همین که در رو باز کردیم،یه دفعه صدای یک نفر رو شنیدیم که مثه صدای احسان خواجه امیری بود و داشت شعر کوچه رو می خوند. کوچه وقتی که نباشی،رگ خشکیده ی شهره... من که کاملا هنگ بودم و تا آخر شعر وسط سالن وایستاده بودم و به شعر گوش می دادم...! خیلی خیلی روز خوبی بود،باید به این هم دانشگاهیم واسه ی صدای قشنگش تبریک گفت. ------------------------------------------- چقدر سخته... -------------------------------------------- این قصه سر دراز دارد! من و پیشی کلا سر کلاسای دینامیک،سوت می زنیم.یه و قت فک نکنین به خاطر استادشه ها،نه! خودمون بچه های بدی هستیم. این متن رو سر کلاس در حالیکه استاد داشت قضیه ی کار و انرژی رو درس می داد و پیشی سوال فیزیک حل می کرد وخودم هم داشتم به درخت کاج کنار دانشکده مون نگاه می کردم،نوشتم. دل من می گیرد از خیسی دیدگانی که آنطرف افق به من زل می زند، از سردی دستانی که به دور چشمانم هستند وانگشتان سفید وباریکی که سرخی شفق را به رخم می کشد! و ندانستم چه رازی در غربت سکوتش پنهان است. دل من می گیرد از بهت لب هایی که هیچ گاه تصویر خود را در لبخند چشمان دیگری ندید. و دلم گرفت از مواج بودن دریا از تنها بودن رویا دلم گرفت ای همنفس... ---------------------------------------- جاتون خالی،دلتون نخواد... دانشگاه ما گلستونه،پر گل های رنگ و وارنگ... اینایی که می بینین شاهکار خودمه،گلای دانشگاه رو به سیخ کشیدم و وقتی خشک شد ریختم توی تنگ ماهی سفره ی هفت سین امسالمون. پ.ن:حالا دیگه مدرک داری،هر چند که حرف شما خودش مدرکه...! من برای اعتراف به حراست دانشگاه حاضرم!!!
کاش می شد صدای پاهات بپیچه تو گوش دالون طرف دالون بگرده سر آفتابگردونامون کاش می شد دوباره باغچه پر گل های تو باشه غنچه ی سفید مریم بانوازش تو پاشه کاش میشد اما نمی شه، نمی شه بیای دوباره نمی شه دستات تو گلدون گلای مریم بذاره کاش میشد اما نمی شه این مرام روزگاره... رفتنت همیشگی بود دیگه برگشتن نداره...
داشتم مدار رو می کوبیدم توی سرم که یه دفعه یادم افتاد که ای دل غافل!امروز ۳۰ مهره و تولد یه دوست قدیمی... زود زنگ زدم به گوشیش و تولدش رو تبریک گفتم و به قول خودش کلی غافلگیرش کردم. پیش خودم گفتم مگه تولد بدون کادو هم میشه؟،اونم برای دوستی که تقریبا ۵سال باهاش دوستم... الآن به خاطر هدیه دادن بهش توی کافی نتم! نیلوفر،دوست همیشه آبیم... حالا که ازت دورم،هر روز با دیدن گل های پیچان نیلوفری که تو باغچه کاشتم یادت می کنم. همواره موفقیتت رو از خدا خواستارم. تولدت مبارک،خوش اومدی ستاره اگرچه از راه دور،هیچ فایده ای نداره....
این دو روزه یعنی جمعه و شنبه بهترین روزای این ماه بودند،هانیه اومد شاهرود و بهترین خاطرات این ماه رو برام رقم زد. جمعه که خونمون اومد و شنبه هم دانشگاه همه جا باهام بود. بعدازظهر هم یه گودبای پارتی مختصر توی یه جای دنج همراه با پیشی و جوجو براش راه انداختیم. از هرچه بگذریم،از دیداری که با استاد فروهنده داشتیم نباید گذشت مخصوصا اون فال عاشقانه ای که برا من دراومد،کلی خندیدیم.... ------------------------------------------ حضور و غیاب کلاس دینامیک امروز در نوع خودش خیلی باحال بود،مخصوصا اینکه استاد شماره ها رو می خوند و حضور میزد. پسرا وقتی به مضرب های ۵ می رسید می گفتن،حب!!! ---------------------------------------- چقدر من حرف برای نوشتن تو وبلاگ دارم،حالا خوبه ایندفعه کامپیوترم رو هم نیاوردم، همش تو سایتم!! ---------------------------------------- دل من می گیرد،از آنچه که نمی دانم. از آنچه که پدید می آورد دل من. حرف هایم سرد و مبهم، حرف هایش لطیف و بی روح... "پیشی" ------------------------------------------- این روزا هر وقت در خونمون رو باز می کنم،همیشه یه تعداد قاصدک پشت در هستن،خیلی شلوغ خیلی پر جنب و جوش. کی برام اینا رو می فرسته؟؟؟! پ.ن:جوجو هم دوست دانشگاهیمه،از بس معروفه اسم مستعار به کار بردم!! جوجو سال بالاییه،از دست شوهرش هم شاکی...! پ.ن:راستی عکس هم انتخاب جوجو بود،با اعتقاد به این موضوع که زندگی ما مثه حبابه، یه دفعه می ترکه و اون تیکه هاش خاطره هاست!
تا لبخند بر لبانت نشست چشمانم را بستم تا بلکه جاودانه کنم نگاهت را... ------------------------------------- درست سه شنبه ی هفته ی پیش،وقتی من و پیشی خوش و خرم توی بوفه داشتیم چایی می خوردیم،داشتم به حرفای سال بالایی هامون فکر می کردم که همه متفق القول می گفتن که کارگاه برق خیلی سخته و نافهم. یه دفعه صدای پیشی رفت بالا که ساعت 4 شد و هنوز ما نرفتیم سر کلاس،دیگه دست افشان وپای کوبان راه افتادیم سمت کلاس ها که من با در بسته ی کارگاه برق مواجه شدم. هم چنان سرخوش رفتم آموزش،از مسئول آموزش پرسیدم که کارگاه برق کجا تشکیل میشه؟ که گفت:داخل شهره... من که گویی از خواب پریدم گفتم داخل شهر؟وآدرس رو پرسیدم دیگه بدو بدو رفتم سر در و با یک تاکسی دربست رفتم به محل برگزاری کلاس ها! البته این موضوع از یادم نمی ره که به راننده تاکسی گفتم،کارگاه پشت مهدیه تهرانه!!!(فک کن!) دیگه سر ساعت 4:30رسیدم به کلاس که اونجا هم ماجرای خاص خودش رو داشت، صندلی ها همه از دم پر بودند!!! -------------------------------- امروز خیلی خوب بود،کارگاه جوشکاری پیشی تمام خاطرات ترم اولم رو تازه کرد! -------------------------------- می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمی ذاره دم راه بهشت من درخت سیب می کاره... پ.ن:پیشی دوست دانشگاهیمه...!(سو تعبیر نشه لطفا!!) پ.ن:زهرا دلت خنک شد،آخر سوتی دادم!!!!
خاطرات شیرینم را مزه می کنم.... دهانم تلخ می شود!!! "ستاره"
خب دیگه،دقیقا یه هفته از ترم جدید گذشته،کلاسا هم همه تشکیل شده و کلی همین اول ترمی بهمون تمرین دادند... ولی بهرحال به خاطر وجود همکلاسی ها و معلم های خواب آور تمامی کمبود خواب های تابستونم جبران می شه این ترم!! ----------------------------------------------- چقدر دیروز جای تهران پیشم خالی بود،اونم توی روزی که پرسپولیس با استقلال بازی داشت...! امین و مروارید گلم،صدای هوارتون تا شاهرود رسید! ---------------------------------------------- دیروز از غروب تا موقعی که ستاره ها تک تک توی آسمون پیداشون شد،توی حیاط نشسته بود و سرم رو گرفته بودم رو به آسمون صاف و بی ابر شاهرود. انگار اصلا زمان متوقف شده بود. باد از لا به لای موهام رد می شد و توی گوشم این زمزمه می شد: "غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده..."
خیلی دلم براتون تنگ شده! پ.ن:اولین پست نگاشته شده در سایت دانشگاه!! پ.ن:روی دیوار،کسی می گرید روی دیوار،زنی می خندد روی دیوار،دوعاشق،در باغ راز دل می گویند روی دیوار،کسی بار دارد بر دوش باری از هیزم خشک "عمران صلاحی"
"باز آمد بوی ماه مدرسه!" یادش بخیر... روزایی که با مانتو و کفش و کیف نو،با سر مدادهای کلاه قرمزی و دسته گل واسه معلم جدید با دوستا،روونه می شدیم به سوی مدرسه که این توصیفات بیشتر مال دوران دبستان بود. روزایی که وقتی پا رو از خونه می ذاشتیم بیرون،زیر پامون خش خش برگای خزونی به گوش میخورد. روزای اول و دلهره اینکه الان تو کلاس کی هستی و بغل دستیات کی هستن؟! همه و همه خاطره شد! پایان... پ.ن:این خیابونیه که با فهیمه می رفتیم دبیرستان،یادش بخیر مگ مگ و دوستان...! -------------------------------------------------- "دلم از کسی گرفته،که می خوام براش بمیرم..." *:نگاه کن،این پرنوره رو میگم،این مال منه... **:دستت رو ببر اونورتر،رفت توی چشمم! نه خیر هم،اون ستاره منه. *:نه!نگاه کن،وقتی منو می بینه،می خنده. ولی وقتی تو نگاش می کنی،روشو برمیگردونه. دخترک سرش رو گرفت به طرف آسمون. داشت فکر می کرد که تازگیا حتی چشمک ستاره ها هم اونو تسکین نمی ده. قطره ای اشک از روی گونه ش به روی زمین غلطید.از وقتی به حرفای اون دوتا پسر بچه گوش داده بود،به ستاره ها نگاه می کرد. براش عجیب بود،چند بار که سرش رو چرخوند آسمون رو تاریک دید،به هر ستاره که نگاه کرد ناپدید شد. وحشت کرد،پیش خودش فکر می کرد:"یعنی ستاره ی من کجاس؟اونم رفته؟؟!" آهی از اعماق دلش کشید. یادش اومد آسمون باهاش نامحرم شده بود،درست از روزی که ستاره ش برای همیشه رفته بود!!!
دنگ...، دنگ... ساعت گیج زمان در شب عمر می زند پی در پی زنگ. زهر این فکر که این دم گذراست می شود نقش به دیوار رگ هستی من. لحظه ام پر شده از لذت یا به زنگار غمی آلوده است. لیک چون باید این دم گذرد، پس اگر می گریم گریه ام بی ثمر است. و اگر می خندم خنده ام بیهوده است. ------------------------------- می دونم که زوده،ولی دیگه این شب آخریه که من میام اینترنت... البته شب آخر توی تهران،دیگه کم کم رفتنی شدم و البته در گوشی میگم که کارت اینترنتای شبانه ی مروارید هم تموم شده...! این هفته که داره میاد،هفته ی آخریه که تهران می مونم. این هفته رو فقط می خوام بچرخم و کلی خاطره ی خوب جمع کنم تا وقتی که میرم شاهرود دانشگاه،کلی برا خودم یه گوشه بشینم و به یاد این روزا بخندم! پس پیشاپیش دعای خیرتون رو بدرقه ی راهم کنین... سارا:امیدوارم سال تحصیلی جدیدت توی دانشگاهت خوش بگذره،یادت باشه این اولین سالیه که بعد از دوستیمون همکلاسی نیستیم! آزاده:مواظب خودت باش،امیدوارم به تمام آرزوهای خوبت برسی... مهشید:فقط برات آرزوی صبر دارم با این برنامه نویسی هات...! زهرا زهی:ایندفعه رفتی اراک،برف برام بیار... زهرا دژی:واسه من یه ماکت درست می کنی،خانم معمار؟؟!(صرفا استادیوم آزادی!!) فهیمه:تو که همه چی تمومی،مدیر،آتش نشان... خیلی مواظب خودت باش. زهرا مترجم:شیطونی نکن و فقط برام دعا کن که دیگه از اون سوتی های ترم اول ندم...! زهرا(خاله بهار):امیدوارم همچنان به ترکوندن فیزیک ادامه بدی...،مواظب بهار کوچولو هم باش! ----------------------------------------- پرده ای می گذرد، پرده ای می آید: میرود نقش پی نقش دگر، رنگ می لغزد بر رنگ. ساعت گیج زمان در شب عمر می زند پی در پی زنگ: دنگ...، دنگ...، دنگ... پ.ن:اشعار از سهراب سپهری
|
About
و عشق صدای فاصله هاست Archivesآبان 1388مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 اردیبهشت 1388 اسفند 1387 دی 1387 آذر 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 Authorsشفقسارا Links
(متروک(مهشید |
